Kapalıyken hiçbir şeye benzemiyor: siyah bir dikdörtgen, üstünde Kodak amblemi ve tek bir sayı — 400. Objektif yok, vizör yok, düğme yok. Bir makineden çok bir kutu.
Sonra kapağı açıyorsunuz ve kapak makinenin bir parçası oluyor: aşağı katlanıp elinizin kavrayacağı sap hâline geliyor. Aynı hareketle objektif ortaya çıkıyor ve flaş kendini şarj etmeye başlıyor. Kapatınca her şey içeri giriyor, cam bir daha çizilmiyor. Cep makinesi fikrinin en zarif çözümlerinden biri.
Objektif Reomar 24 mm f/6.8, 1,20 metreden sonsuza sabit odak. Enstantane üç kademe: 1/60, 1/125, 1/250 — ışığa göre makine kendi seçiyor. Sizin dokunduğunuz tek şey objektifin altındaki küçük sürgü; iki simge var, güneş ve şimşek.
Adındaki 400 filmden geliyor: Kodak aynı yıllarda 400 ASA'lık renkli negatifi yaygınlaştırıyordu. Daha duyarlı film, 110'un o minicik karesinden kullanılabilir bir görüntü çıkarmanın tek yoluydu.
Gövdede KODAK MADE IN U.S.A. kabartması var; aynı model Almanya'da da üretildi ve seksenlerin sonuna kadar satıldı. Koleksiyondaki küçük kardeşi Ektralite 10.